Author :
Abstract
Bu çalışma, yakın dönem Türk sinemasında öne çıkan yönetmenlerden Emin Alper’in filmlerini David Jay Bordwell ve eşi Kristin Thompson’ın geliştirdiği metodolojik bir yaklaşım olan neoformalist (yeni biçimcilik) yaklaşımla analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Emin Alper’in “Tepenin Ardı”, “Abluka” ve “Kız Kardeşler” filmlerinin biçim-üslup ilişkisini çözümlemek, filmlerde yapısal unsurların sistematik olarak nasıl kurulduğu, filmlerde hâkim olan estetik unsurların neler olduğunu, anlatı yapısını kurarken sinematografik anlatımı nasıl işlediğini ve bu yapıların anlatı inşasını nasıl teşvik ettiğini ortaya koymayı amaçlar. Neoformalist teori çerçevesinde, filmlerin biçimsel öğeleri (kurgu, sinematografi, mizansen) ile anlatı stratejileri arasındaki ilişki ele alınmış olup, izleyicinin bu unsurları alımlama süreçleri yarı yapılandırılmış görüşmelerle değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulguları, Alper'in filmlerinde mekan ve zamanın yalnızca fiziksel bir arka plan olarak değil, karakterlerin psikolojik ve toplumsal çatışmalarını yansıtan sembolik birer araç olarak kullanıldığı, aile içi ilişkiler, duygusal bağlar ve bireysel kimlik çatışmalarında patriyarkinin temsilcisi olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çalışma Türk sinemasında neoformalist yaklaşımın uygulanabilirliğini sorgularken, Alper'in sinemasının toplumsal meseleleri estetik bir dil ile nasıl yorumladığına dair önemli ipuçları sunmayı hedeflemektedir.
Keywords
Abstract
This study aims to analyze the films of Emin Alper, one of the most prominent directors in recent Turkish cinema, using the neoformalist approach, a methodological approach developed by David Jay Bordwell and Kristin Thompson. The study aims to analyze the form-style relationship in Emin Alper's films "Beyond the Hill," "Abluka," and "Kız Kardeşler," to reveal how structural elements are systematically constructed in the films, the dominant aesthetic elements in the films, how cinematographic narration functions in the construction of narrative structure, and how these structures stimulate narrative construction. Within the framework of neoformalist theory, the relationship between the films' formal elements (editing, cinematography, mise-en-scène) and narrative strategies is examined, and the audience's reception of these elements is assessed through semi-structured interviews. The study's findings suggest that in Alper's films, space and time are used not only as physical backdrops but also as symbolic tools reflecting the characters' psychological and social conflicts, while the concept of family represents patriarchy in familial relationships, emotional bonds, and individual identity conflicts. While questioning the applicability of the neoformalist approach in Turkish cinema, the study aims to offer important insights into how Alper's films interpret contemporary sociopolitical issues through an aesthetic language.
